Varkentje Big volgt het roze glitterspoor

De avonturen van Varkentje Big.... Varkentje Big volgt het roze glitterspoor

Dit is/wordt een serie van verschillende belevenissen

Geschreven door Mamalou voor de kinderen

 

 Elke keer verschijnt hier een nieuw verhaal...

en schuift het vorige verhaal naar beneden.

 

Lees of lees voor met veel plezier

zo is het ook door mij geschreven

Ik ben benieuwd naar jouw reactie 

 

Liefs, Mamalou

 

 

Lees je de verhalen van Varkentje Big voor de 1e keer ?

scroll dan naar beneden om bij het begin te beginnen.  

 

 

 

Het roze glitterspoor door de lucht

 

In onze oren klonk een geronk van motoren. Niet van auto’s…nee, het kwam uit de lucht. We waren aangekomen op een klein vliegveldje. Varkentje Big keek me aan en zei: ”Gaan we op vakantie? Ik heb niet eens een tandenborstel bij me!”

 

“We gaan niet op vakantie Varkentje Big, je ligt vanavond gewoon weer in je eigen bedje. Wacht het maar even af.”

 

We gingen ons melden bij het paracentrum. Weet jij wat dat is? Nou, Varkentje Big wist het niet en vond het enorm spannend. We werden opgehaald door een stoere man in een soort overal. “Hij lijkt wel op Batman”, fluisterde Big zachtjes tegen mij. De man nam ons mee naar een hele grote hal. Hij liet ons zien hoe je een parachute moest vouwen….en die zijn groot. Er zitten ook heel veel draden aan, koorden goed getwijnd, want dat mag natuurlijk niet breken. Varkentje Big was door t dolle dat hij ging parachute springen en deed meteen een vogel na en fladderde door de hal.

 

Terwijl de man ons instructies gaf stond Varkentje Big gewoon in z’n uppie te dansen van plezier. ‘Ik vind dit cool, ik vindt dit, cool, ik vind dit hartstikke cool”, zong hij. Ik viel hem in de rede en zei dat hij nu even moest opletten. Toen Varkentje Big dat net wilde doen, was de instructie klaar…. Wij moesten zelf de parachute gaan vouwen, onder het toeziend oog van de stoere man. Het was een heel gedoe en het werd één grote puinhoop.

 

Varkentje Big kreeg een niesbui en daardoor raakte hij in de knoop met al die koorden. Hij bleef niezen en die nylon stof van de parachute vloog over hem heen. Varkentje Big viel op de grond en rolde zichzelf per ongeluk helemaal in de parachute. Wat was het toch een onhandig varkentje.  Ik moest er wel vreselijk om lachen en probeerde hem te helpen. Varkentje Big bleef niezen en dollen. Hij pakte mijn hand en trok me helemaal mee in de knoop in de zachte stof van de parachute. We knorden samen van de lach. Want als je ergens later om kunt lachen, kan je het beter meteen doen 😊 Gelukkig hielp Batman ons om los te komen uit die vreselijk grote parachute.

 

Zo’n stel rare snoeshanen had de man nog nooit eerder meegemaakt. Hij vond het wel lollig, maar het programma liep nu anders dan gepland.

“Dan wordt het een trio-sprong” zei de stoere man opeens. We hebben niet de hele dag de tijd om te vouwen. Ook goed, zeiden Varkentje Big en ik tegelijk, wel zo gezellig. “Zeker bij de landing”, lachte de man en gaf ons een vette knipoog.

 

Eindelijk was het moment aangebroken om plaats te nemen in de helikopter. Ze hadden ons inmiddels toegetakeld met allerlei tuigjes. Voor de veiligheid en om gekoppeld te worden aan de stoere Batman. Het voelde alsof we in een veel te kleine Maxi-Cosi waren gepropt, maar je moet er wat voor over hebben. Met een hoop lawaai steeg de heli op….met de deur nog open 😊

Het uitzicht werd steeds mooier en ik genoot ervan. Op dat soort momenten begint Varkentje Big altijd te peeuwen. Hij gebaarde naar zijn kruis met wiebelende benen over elkaar. Hij moest plassen. Ik schudde mijn vinger van links naar rechts…nu even niet Big. Onze stoere parajumper, Batman, had het in de gaten en pakte Varkentje Big in zijn lurven. Hij zette hem half voor de open deur en koppelde hem aan zichzelf vast. Daarna wenkte hij mij aan de andere kant. Toen ik ook vast zat aan dat stel riep hij: “Geef elkaar een hand”. Tuurlijk deden wij dat. Varkentje Big en ik zijn goeie vrienden. Daarna riep Batman “Ik tel af en op nul springen jullie tegelijk, dan volg ik met jullie mee”. Hij telde…drie, twee, een, zero!

Wij sprongen niet…Het was onwijze hoog en hij had ook helemaal geen nul gezegd. De  instructeur schoot weer in de lach en deed het nog een keer….maar nu met nul.

Drie, twee, een, nul !

We verroerden ons niet…en kregen een zetje!! We hebben nog nooit zo hard gegild en gekrijst. Dat is gewoon zo’n unieke en byzondere ervaring om in de lucht te zijn… te vallen, hard naar beneden, snel, echt waanzinnig cool. En dan gaat die parachute open en dan wordt het iets meer overzichtelijk. Je geniet van het uitzicht…je voelt je een vogel…je voelt je vrij en licht. Beneden je zie je hoe de mensen het landschap hebben ingedeeld. Kronkelige rivieren en waar geen water was, zijn kanalen gemaakt. Alles keurig in vakjes verdeeld.

 

Opeens zagen we roze glitterstipjes op ons af komen en ze werden groter. Ze hadden en grote vleugelslag en een lange hals met een byzondere snavel. Zij vlogen op de thermiek van de wind naar ons toe. Ineens zweefden we midden in een grote familie flaminco’s. Dat was zo cool, want vliegende flaminco’s zijn heel bijzonder om te zien. Ineens kwam midden uit de groep flaminco’s een klein, veel kleurig vogeltje naar ons toe. Jullie kennen die vogel misschien wel uit een ander verhaal. Ze kwetterde het uit en het vertelde dat het heel goed ging met haar. Ze kwam even gedag zeggen en vertellen dat ze naar Aruba zou gaan. Alle vogels wapperde met hun vleugels en als een roze glitterspoor vlogen ze weer weg.

 

Wij waren aan het dalen en dan lijkt het of je beter gaat zien…streepjes worden wegen, stipjes worden huizen. Alles wordt groter en groter…tot je met z’n drieën rollebollend door het grasveld dendert. We hadden die landing van tevoren nog wel geoefend, maar de praktijk liep ietsje anders. Ook omdat we nu met z’n drieën waren. De varkenspootjes van Big zaten bijna in mijn oren en de stoere benen van Batman zaten aan twee kanten om Varkentje Big.  Als een grote bal rolden we een heel stuk door het gras…en we lachten allemaal toen we tot stilstand kwamen.

 

Wat een dolle boel dat parachute springen. Dat gaan we nooit meer vergeten.

Toen we weer uit onze veiligheidstuigjes berijd waren begon Varkentje Big begon weer te zingen ‘Ik vind dit cool, ik vind dit, cool, ik vind dit hartstikke cool…je weet vast wel wat ik bedoel!”

 

 

Op de terugweg is Varkentje Big in slaap gevallen en af en toe gaf hij een blij knorretje.

VARKENTJE BIG ZONDER GLITTERSPOOR (vervolg)

 

Fietsend met een vreselijke tegenwind, snapte ik wel dat met dit weer ons uitje niet door had kunnen gaan. Maar waar was Varkentje Big en waar zou ik hem kunnen zoeken, spookte het in mijn hoofd.

In hoorde een rammelend geluid en kort daarna zag ik iets bijzonders. Het was een kind op een skateboard helemaal vol beladen met spullen. Ik zag een emmer en een bezem en een stoffer en blik en op zijn hoofd een grote teil waar flessen schoonmaakmiddel in zaten. De persoon kon je helemaal niet meer zien….of zag ik nou een klein krulstaartje?? Het leek Varkentje Big wel.

 

Ik twijfelde geen moment en keerde mijn fiets. Keihard bellend fietste ik op hem af… lekker windje mee 😊 Het geluid van de fietsbel ging door de snelheid van de wind voor mij uit. Daar schrok de skater van en viel op de grond en hij kreeg alle spullen over zich heen. Twee grote roze oren en twee verdrietige oogjes kwamen tevoorschijn tussen emmers, sponzen, borstel en flessen schoonmaakmiddel. We keken elkaar aan. Hij knorde zielig en sloeg zijn oogjes neer.

 

“Ik moest eerst mijn stal schoonmaken van de boer en daarna mocht ik pas naar jou en nu ben ik vast te laat”.

“Geef nu niet de boer de schuld, mopperde ik, jij hebt er zelf zo’n zwijnenstal van gemaakt. Had je maar steeds moeten opruimen, dat is toch niet zo moeilijk? Nu moet je aan de grote schoonmaak!”

Varkentje Big vertelde me dat hij daarvoor alles had gekocht. Hij voelde zich superdom in de supermarkt. Hij wist niet eens wat schoonmaakmiddel was en wat hij erbij nodig had. Hij was zo’n twee uur in de winkel geweest en had aan iedereen opruim-advies gevraagd. Hij had alles maar gekocht en zou er nu mee aan de slag gaan. Hij had nu in elk geval schoonmaakspullen genoeg.

 

We verdeelden de spullen over mijn fietsmand en de armen van Varkentje Big en we reden terug naar de boerderij. Daar legde ik uit hoe je het beste kon schoonmaken. Bovenaan beginnen Varkentje Big…pak de ragebol en weg met die spinnenwebben en viezigheid. Daarna de muren en daarna de vloer. En het afval scheiden…plastic in de bak met de oranje deksel en stro in de groene bak. Na het schrobben van de vloer, mag je uitrusten tot ie droog is…dan mag je lekker het verse stro opschudden.

Nu keek Varkentje Big met grote ogen naar me. “Ga je me niet helpen? Ik doe het voor het eerst!” “Nee Varkentje Big, ik geloof dat het jou heel goed gaat lukken. Ik ga niet in deze stank blijven. Onze afspraak voor ons nieuwe avontuur is volgende week, dus je hebt de tijd!” Ik pakte mijn fiets en riep hem nog na  “Oh ja  en vergeet de ramen en de deur niet!” Tot volgende week!!

 

 

Misschien was ik een beetje streng tegen Varkentje Big, maar in mijn hart was ik wel blij dat hij terecht was.

VARKENTJE BIG ZONDER GLITTERSPOOR

 

Ik had een spannend uitstapje voor ons geregeld en Varkentje Big hierover gebeld. Hij was natuurlijk supernieuwsgierig en kon niet stoppen met knorren, maar ik had het niet verklapt. Hij zou het wel zien en merken. Ondertussen had ik kriebels in mijn buik, want het was eigenlijk best een beetje eng wat we gingen doen.

Zenuwachtig liep ik heen en weer voor het raam. Als Varkentje Big nu niet heel snel kwam waren we te laat. We moesten nog een heel eind reizen, met de bus en met de trein. Die gaan natuurlijk allemaal op tijd, tenminste … dat hoort zo te gaan.

 

Ik werd zenuwachtiger en zenuwachtiger. Er reden veel auto’s door mijn straat, maar van Varkentje Big was geen spoor te bekennen….ook geen roze glitterspoor. Toen rinkelde mijn telefoon. Daar zal je hem hebben, dacht ik. De stem die door de telefoon klonk, was niet van Varkentje Big. Het was een dame die mij vertelde dat mijn reservering niet door kon gaan vandaag, omdat er een sterke wind op was komen zetten. Het zou te gevaarlijk zijn met deze wind. Zij vroeg of het een weekje uitgesteld kon worden. Helemaal in de warrig stamelde ik “ja,ja, dat is goed.”  Na het telefoon gesprek werd ik weer wat rustiger. Ik had nu alle tijd om op Varkentje Big te wachten…..haha… een week. Wat een toeval dat zij afbelde.

 

Maar Varkentje Big kwam niet opdagen en liet niets van zich horen. Ik vond het zó raar, dat ik besloot om op de fiets te stappen om bij zijn boerderij te gaan kijken.

Het blauwe autootje stond niet bij de boerderij. Het kon natuurlijk ook dat de boer ermee weg was. Er was niemand te bekennen. De hond en de gans, die het erf bewaakten, kwamen mij al begroeten. Ik vroeg ze of Varkentje Big er was en de hond sprong tegen me op en kwispelde met zijn staart. De gans gakte en schudde met zijn kontje.

Ze liepen voor mij uit naar het schuurtje waar Varkentje Big nu woonde. Een vieze lucht kwam mij tegemoet, omdat de deur openstond.

 

Ik schrok me een hoedje in de stal van Varkentje Big. Geen Big te zien, maar wel alle resten daarvan. Lege en half-lege flesjes drinken, bakken met eten, lege chipszakjes en snoeppapiertjes gecombineerd met poep en plas en overgeefsel…brrrr… Ik begreep wel dat Varkentje Big er niet was, want in zo’n zwijnenstal wil niemand wonen.

Maar waar was hij dan wel?????

 

Ik liep een beetje teleurgesteld terug naar mijn fiets. Toen werd ik gegroet door de boer. Hij was er dus wel. Ik vroeg hem naar Varkentje Big, omdat wij een afspraak hadden. De boer zei “Dat Varkentje Big is een eigenwijs beestje”. Ik zei hem dat het hoogtijd werd om zijn eigen stal schoon te maken en toen nam hij de bigge-benen. Hij knorde nog iets van ‘laat die boerin dat maar doen’. Ik heb hem niet meer gezien.

 

Wat zouden jullie doen? Gaan zoeken of wachten tot Varkentje Big iets van zich laat horen? Het is toch een vriendje van me. Je leest het in het volgende avontuur.

 

Liefs, Mamalou

 

 

Varkentje Big in de speeltuin

 

Toeeeet-toeeettttt….Toeeeet-toeeettttt. Ik hoorde hard en lang getoeter. Toeeeet-toeeettttt. Natuurlijk keek ik naar buiten en rende daarna naar de voordeur.

Er stond een leuk blauw autootje met Varkentje Big achter het stuur 😊. Hij had keurig geparkeerd en stapte al uit.

Ik liet hem binnen en vroeg met een verbaasd gezicht hoe dit nu allemaal weer kon. “Niets is onmogelijk”, zei Varkentje Big, “als je er zelf maar in gelooft, dat heb je zelf gezegd.”

Ik wilde een potje biggenthee voor ons gaan zetten, maar daar had Varkentje Big geen oren naar. Hij wilde me meenemen. Naar iets leuks. Varkentje Big had de smaak van dolle pret te pakken.

Ik zuchtte en liet me al snel overhalen voor iets leuks. Ik nam plaats in het autootje naast Varkentje Big en deed mijn veiligheidsgordel goed vast. “Zeg Varkentje Big, heb jij dan een rijbewijs?” vroeg ik terwijl hij vol gas de bocht om scheurde. “Wat moet ik met een rijbewijs? Waar moet ik dat bewaren 😊”, giegelde Varkentje Big.

 

“Ik heb lang geleden leren autorijden. We zaten samen met de hele varkensfamilie in een vrachtwagen op weg naar de slacht. Opeens vloog de vrachtwagen uit de bocht en viel om. Door de harde klap gingen de grendels van de hokken open en liepen we met wel 200 varkens op de snelweg. De meeste zijn weer gevangen en in een andere vrachtwagen gezet…maar ik ben de graskant in gerend….op weg naar mijn vrijheid. Ik heb niet meer achterom gekeken. In het bos ben ik geholpen door mijn soortgenoten, de everzwijnen. In die tijd heb ik ook leren autorijden. Maar ik doe het niet zo vaak meer…dus houd je vast!”

 

Met piepende banden scheurde Varkentje Big in het geinige autootje. “We zijn er bijna”, zong Varkentje Big, “maar nog niet helemaal”. Nog even de parkeertruck. Om goed te parkeren gaf Varkentje Big een dot gas en trok keihard aan de handrem. “Whihoe…knorde hij, We zijn er! Bij de speeltuin!”

Ik moest even bijkomen van de idiote autorit, voordat ik op de toestellen van de speeltuin zou gaan. Ik ging bij de pipowagen zitten en zag overal glitters om me heen. We zaten weer op het roze glitterspoor. Varkentje Big kwam even bij me zitten. “Ben jij dan helemaal nooit bang?” vroeg ik hem. “Jij was dus op weg naar het slachthuis?”

“Ja, zei varkentje Big, wás. En nú ben ik met jou in de speeltuin.”

Hij vertelde me dat hij wel erg verdrietig was geweest om zijn moeder en zijn broers en zusjes. Hij dacht dat ze dood zouden zijn. Toch wilde Varkentje Big niet zo lang negatief blijven denken. Hij krulde zijn staartje en nam me mee naar de schommels. Van de schommels naar de glijbaan via de trampoline en later nog samen op de kabelbaan. Natuurlijk hebben we ook de vuurtoren beklommen en hard gegild en geknord toen we boven waren. Big won de knor-wedstrijd. En al lachend en knorrend liepen we over de touwbrug. Daarna nog even samen op de wip-wap en toen….waren we moe.

Op de terugweg reed Varkentje Big een stuk rustiger, waar ik erg blij mee was. Want in het verkeer moet je altijd oppassen. Voor jezelf en voor de anderen.

“Zeg Big, waar heb je eigenlijk die auto vandaan?”

“Uhhhhmmm,  ik mocht hem bij de boer len-lat-zo-tevr”.

Varkentje Big struikelde weer over zijn woorden en kreeg een rood hoofd. Dat had ik al eens eerder met hem meegemaakt. Hier klopte iets niet.

Ondertussen reed Varkentje Big keurig naar mijn huis en wilde me direct afzetten. Ik moest toch eens een hartig woordje met Varkentje Big praten en bood hem een kopje biggenthee aan.

Tijdens de thee heb ik Varkentje Big verteld dat sommige dingen gewoon niet kunnen en niet mogen. Je mag niet liegen, je mag geen dingen meenemen die niet van jou zijn en je moet jezelf ook niet groter voordoen dan je bent. Als je dat niet doet, struikel je ook niet over je woorden en krijg je geen rood hoofd.

Zouden varkentjes dan geen waarden en normen hebben. Is het alleen maar ikke, ikke, ikke ? dacht ik bij mezelf.

 

Ik keek Varkentje Big in zijn oogjes en kreeg het gevoel dat hij het wel begrepen had.  We dronken samen nog een tweede kopje thee en daarna ging Varkentje Big terug naar de boerderij waar hij nu woonde.

Voordat hij in het leuke blauwe autootje stapte beloofde hij me dat hij nooit meer ergens over zou liegen en dat hij zich netjes zou gedragen.

Heel blij en opgelucht zwaaide ik hem uit en ik zou nu zeker een leuk nieuw avontuur voor ons gaan verzinnen, want het was toch wel een schattig Varkentje…die Big. 

 

 

                            Varkentje Big op vakantie

 

Varkentje Big bladerde door een boekje waar allemaal mooie vakantiereizen in stonden. Hij zwaaide naar mij met twee papiertjes…twee vliegtickets! Wie wil dat nou niet?

Hij vertelde me dat hij al heel vaak had gevlogen, dat hij alle talen sprak en bijna overal al was geweest, omdat hij zo van avontuur hield.

 

Het roze glitterspoor liep voor varkentje Big naar Vruchteneiland in de Warme Oceaan en ik mocht mee. Zo’n mooie reis liet ik niet zomaar aan mijn neus voorbij gaan, dus ik pakte mijn koffer in.

Op Schiphol werd varkentje Big al wat wit rondom zijn neus. Hij werd gespannen. In het vliegtuig brak er toch lichte paniek uit bij varkentje Big. “Wat is het een groot ding, komt dat wel de lucht in en….hoe weet ik nu waar ik moet zitten...” Toen de stewardessen de veiligheidsinstructies gaven begon varkentje Big al te huilen. Hij moest me iets toegegeven… Hij had nog nooit gevlogen. Hij had een beetje stoer gedaan, waar hij nu behoorlijk spijt van had. Dat gedrag kon ik niet belonen met een knor en ondertussen steeg het vliegtuig op…hoog de lucht in.

Na een tijdje probeerde ik varkentje Big wat op te vrolijken. Nu we hier toch zijn, hoog in de wolken kun je er maar beter van genieten. Dat leek aardig te lukken.

 

Toen we in het hotel kwamen, was het al donker en we waren allebei erg moe van de hele reis. De volgende morgen deed varkentje Big met een blije gil de gordijnen open…Aahhh!! Het zwembad is hier recht voor ons! Varkentje Big kon niet wachten om er in te springen. Terwijl ik buiten in de zon aan een lekker ontbijtje zat, genoot ik van het geplons en gespetter van varkentje Big. Hij maakte zelfs salto’s. Ik wist niet dat varkentjes zo goed konden zwemmen. Het maakte me wel blij. We hadden het naar ons zin op dit mooie eiland. Heerlijke vruchten eten, een warm zonnetje, steeds lekker zwemmen en niet te vergeten de heerlijke cocktails. Na drie dagen niksen kwam varkentje Big naar me toe en zei: ’het roze glitterspoor loopt tot hoog in de bergen…daar staat een kasteel. We gaan er heen…Op avontuur!!’

 

De weg naar het kasteel was een kronkelig paadje. Dit was duidelijk geen toeristen-plek. Het was ook veel te heet om in de volle zon te lopen. We hadden gehoord dat er in en om het kasteel byzondere vlinders leefden. De mensen uit het dorpje hadden ze eigenlijk de laatste tijd niet meer gezien. Ze vonden het wel jammer, maar gunden zich geen tijd om hier aandacht aan te besteden.

Eindelijk kwamen bezweet en uitgeput boven. We duwden tegen de grote deuren van het kasteel. Piiiieeepppgrrr…. Jahoor. De deuren gingen  open. Het zag er verlaten uit en er leek niemand te zijn. Varkentje Big keek me met grote angstogen aan en zei zachtjes “Is dit leuk of is dit eng?” “Dit is nu avontuur en we gaan het beleven!” zei ik hem.

Het kasteel, leek meer een ruïne. Het was oud en vervallen. Er waren vier torens. We bleven dicht bij elkaar en gingen op onderzoek uit. Het leek uitgestorven. Na het beklimmen van de eerste toren schrokken varkentje Big en ik heel erg van heel veel vogels die wegvlogen. Eén van de vogels vloog naar ons terug en ging op een muurtje zitten. Het was de Mamalou-vogel. Zij had ons wat te vertellen. Er was een mysterie in dit kasteel.

 

De Mamalou vogel vertelde dat in dit verlaten kasteel op Vruchteneiland altijd de gekleurde Patna vlinders leefden. Zwermen vlinders, grote vlinders met prachtige kleuren kwamen elk jaar hier naar toe om hun eitjes te leggen. Maar nu was geen vlinder te zien. Zelfs geen Patna-rupsjes. Het viel varkentje Big op dat er ook niet veel voor hen te eten was. “Misschien moet er hier eens een regenbuitje vallen, zodat er iets meer kan groeien voor die rupsjes”.

De Mamalou-vogel vloog hen vooruit en leek hen ergens naartoe te leiden. “Kijk, zei de Mamalou-vogel, deze steen…. Hij blokkeert het water.” Het was een prachtige roze glittersteen. De steen was best groot. “Als deze steen weer in het midden van de binnenplaats wordt gelegd, zal het water weer gaan stromen” zei de Mamalou-vogel.

Varkentje Big zou wel even zijn spierballen laten werken. Pfff, pffff, het lukt me vast niet….

Ho, ho, ho, stop met zo te denken. We kunnen beter samenwerken. Samen zijn we sterk en we gaan het niet proberen, maar we gaan het doen! Voor al die mooie vlinders.

En wat denk je? Het was echt kei zwaar en… Het lukte !!

 

Uitgeput zagen ze het water langzaam stromen. Ze namen een slokje van het heldere bronwater en namen afscheid van de Mamalou-vogel.

Op het pad naar beneden hoorden ze opeens licht gefladder. Daar kwam de Mamalou-vogel weer aan ze kwetterde “Kijk, in de verte… kijk wat daar aankomt vliegen”

Een hele zwerm prachtige Patna-vlinders vlogen richting het oude kasteel. In alle kleuren van de regenboog. Toen ze dichterbij kwamen zagen ze hoe groot ze waren…zulke grote vlinders hadden ze nog nooit gezien. Ik gaf varkentje Big een boks en we huppelden van plezier terug naar ons hotel.

Die avond hoorde ik varkentje Big in zijn slaap knorren. Hij knorde dat hij het sterkste varken van de wereld was en dat hij álles kon.

 

Dat gaan we vast meemaken in de volgende avonturen van Varkentje Big en het roze glitterspoor

Liefs, Mamalou

 

De avonturen…het roze glitterspoor… van Varkentje Big wordt hier vervolgd

 

 

                           VARKENTJE BIG volgt het roze glitterspoor

 

                             Hoe varkentje Big op mijn pad kwam

 

“Waarom doe je nou niet open? Ik heb zover gelopen”, hoorde ik ineens in de gang. Waarom bel je dan niet aan…dacht ik bij mezelf en opende de voordeur.

Toen zag ik dat hij helemaal niet bij de bel kon, daar was ie veel te klein voor. Daar stond ie…in mijn lievelingskleur, zachtroze. Helemaal nat geregend te trillen op zijn pootjes. Als een verzopen kat, keken twee grote neusgaten mij aan. Er stond een klein varkentje voor mijn deur, met praatjes voor tien!

Ik was verbaasd en schrok er van. Het varkentje zei dat hij dat hij het roze glitterspoor had gevolgd en dan kom je uit bij Mamalou. Hij vroeg of hij binnen mocht komen. Ook al is een varkentje geen huisdier, ik maakte een buiging en liet hem binnen. Hij klappertandde van de kou en ik bood hem een handdoek aan.

Hier wilde ik wat meer van weten. Wat moest ik nou met een varkentje in mijn huis? Ik vroeg hoe hij heette.

Ja, ik kon gewoon met hem praten en ik kan ook heel goed knorren (dat doe ik altijd als ik lach). Hij had helemaal geen naam. Varkens hadden een nummerplaatje door hun oor, maar hij had hij ook niet.

Het varkentje wilde mij zoveel tegelijk vertellen, dat hij de letters allemaal door elkaar gooide. “ zeveschuddemakar“ Het klonk zo idioot, dat we samen in de knor schoten van de lach. En dat terwijl ik hem helemaal nog niet kende. We hadden een klik.

Met de handdoek mocht ie op mijn roze bank zitten. Ik noemde hem Big, want iedereen verdient een naam. Zo kon ik hem normaal aanspreken. Ze zeggen tegen jou toch ook geen mens!

Big vond het leuk om een naam te hebben en ik ging iets lekker voor hem maken. Hij zat zo te rillen van de koude regen, ondanks zijn speklaagje. In een grote kom gooide ik van alles door elkaar. Doperwtjes, wat oud brood, hondenbrokjes, een mandarijntje en wat drinkbouillon. Echt…varkens vinden dit heerlijk. Ze lusten gruwelijke dingen.

Big maakte vieze geluiden en zat vreselijk te slurpen. Hij genoot duidelijk van zijn bak slobber. Nu was een mooi moment om hem te vragen waar hij eigenlijk vandaan kwam en waarom hij nu juist naar mij toe gekomen was. Ik vond het allemaal zo vreemd.

Varkentje Big vertelde mij dat hij zijn saaie leven zat was. Je leeft maar één keer en hij wilde wat meer avontuur. Hij wilde me nog niet vertellen waar hij vandaan kwam, omdat ik hem dan misschien meteen terug zou brengen. Hij wilde bij me blijven en samen met mij het roze glitterspoor volgen. Hij bedoelde avonturen beleven.

Maar een varkentje kan je niet als huisdier houden. Alles en iedereen op z’n eigen plek. Varkentje Big keek me smekend aan. Nou, vooruit….. voor één nachtje dan, maar dan wel beneden.

De hele nacht geknor, geknor, en nog eens geknor. En dan sliep Varkentje Big nog wel beneden. De hele nacht dus niet geslapen, zelfs niet met oordoppen in. Als je niet goed slaapt, wordt je moe en een beetje sneller geïrriteerd. Dat gebeurde precies toen ik de trap afliep en beneden in de gang uitgleed in een vies poepstrontplakkaat. Dat was nou niet bepaald een roze glitterspoor. Het stonk vreselijk en Varkentje Big schoot lachend in de knor.

Wat zijn jullie toch een smerige beesten, riep ik in zijn richting. Ik was nog nooit zó snel, zó vies geweest. Varkentje Big zette zijn grote zielige ogen op. Hij kon er natuurlijk niets aan doen.

Hij pakte mijn hand en zette me in de douche, met pyjama en al. Ondertussen ruimde hij zijn eigen poepstrontplakkaat op en beloofde mij het nóóit meer binnen te doen.

Hij gaf me een boks en ik kon er weer zachtjes om knorren. Hij bedoelde het zo goed, maar heb jij wel eens een zindelijk varkentje gezien?

 

De avonturen…het roze glitterspoor… van Varkentje Big wordt op deze pagina vervolgd en aangekondigd op de faceboek pagina van Mamalou

 

 

Laat je een reactie achter op het contactformulier of op faceboek, al is het maar één woordje <3